λογοτεχνία

Πώς ονειρεύεστε τον ποιητή; Ύφος περισπούδαστο χιλίων καρδιναλίων, επάγγελμα τρανό απ΄ όλους ζηλεμένο. Μύτη ελαφρώς ψηλή προς το θεό κοιτάει, δε του φτάνουν όσα έχει, θέλει να γίνει ποιητής. Γλώσσα πομπώδης που τη λέει στοχαστική, στίχοι δίχως νόημα, άδειοι και κενοί. Οι φίλοι τον θαυμάζουνε: «Αχ, τι ωραία γράφεις! Πόσα συναισθήματα Και πόση τρυφεράδα». Τολμώ, Read more

Αφορμώμενη: «Εάν προσπαθήσω να αγγίξω το μέρος κάτω από το αυτί μου, την αιώνια στιγμή που εξίσου προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια μου και να αντικρίσω το φως μιας ακόμη ημέρας, θα συνειδητοποιήσω πως προσπαθώ να ζήσω τη ρανίδα ενός κόσμου νωθρού μέσα στο πετσί μου. Παρόλα αυτά, ανοίγω τα βλέφαρα. Τι άλλο μπορεί να Read more

 Η Ελένη Ελεονώρα Τσιαντούλα στον Δακρυσμένο της γιαλό Αφορμώμενη: «Πώς μπορεί ένα Μηδέν να γίνεται Όλα; Ένα στρόγγυλο κλειστό Κάτι μετατρέπεται σε ένα άναρχο σχήμα του Όλα, τόσο τα αιχμηρά όσο και τα απαλά πράγματα αυτού του κόσμου. Ο Έρωτας είναι το άκρον άωτον αυτού του Όλα ή Τίποτα. Μια ματιά σε μια ομπρέλα μπορεί Read more

 Ο Μάνος Ιωαννίδης στο Άκου και το Κοίτα Αφορμώμενη: «Είσαι ο Άνθρωπος ενός δωματίου. Είναι άδειο αυτό. Δεν ενδιαφέρεσαι για το πόσο κενό είναι. Εννοείται… Απλά κοιτάς τους τοίχους, ενώ βρίσκεσαι όρθιος στο κέντρο του. Έπειτα μετακινείς το σώμα σου στον χώρο, δήθεν για να ξεπιαστείς. Στην ουσία, θες να τον ανακαλύψεις. Κι όταν η Read more