Αχιλλέας Δημητριάδης

Αφορμώμενη:  «Το μυαλό μου μοιάζει με κάλπικη λίρα. Λίγο και λειψό, στέκεται απομεινάρι μιας ζωής που βιώθηκε στο άκρον άωτον της πολυτέλειας, ενός φαίνεσθαι με λαμπερό σκοτάδι, χωρίς ίχνος φωτός, γεμάτου σκιές και ύλη. Περιφέρομαι σαν τρελός, παραπατώντας συνεχώς και παραμένοντας πού και πού σε όρθια θέση, λαχανιασμένος από τις κραυγές που δε βγήκαν ακόμη. Read more

 Σόρρυ…λάθος κρεβάτι! Αφορμώμενη της παράστασης: «Βράδυ στη λεωφόρο, πλάι στο πουθενά. Το αμάξι έχει διανύσει χιλιόμετρα από σκοτάδι. Μαυρίλα παντού. Αποφασίζουν να σταματήσουν το πρώτο φως που θα δουν να τους τυφλώνει. Δε θα το αφήσουν να τους προσπεράσει. Θα το “αιχμαλωτίσουν”. Τόση είναι η μοναξιά τους. Και μια ανεπαίσθητη αγωνία για το πού βρίσκονται Read more