Στον απόηχο του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και του εμφυλίου που ακολούθησε στη χώρα, τον χειμώνα του 1949, σε έναν οίκο ανοχής στην οδό Ασπασίας, στο κέντρο της Αθήνας, ζουν και εργάζονται πέντε γυναίκες. Ενώ όλα πια δείχνουν να πηγαίνουν καλά, με πραξικόπημα καταλαμβάνει την εξουσία ένα αιρετικό τάγμα θρησκόληπτων, που φέρει το όνομα «Το Τάγμα Read more

«Το Κλουβί με τις τρελές» σε σκηνοθεσία του μοναδικού Βασίλη Πλατάκη στο Θέατρο Αθήναιον διακωμωδεί και στηλιτεύει τα γκέι στερεότυπα και τον κοινωνικό κομφορμισμό, έργο πλαισιωμένο από χολιγουντιανές χορογραφίες και φαντασμαγορικά σκηνικά μέσα, και μας υπόσχεται άπειρες στιγμές γέλιου και συγκίνησης. Πρόκειται για ένα μιούζικαλ εποχής, το οποίο κάθε φορά μάς εκπλήσσει με τη σκηνοθετική Read more

Η θεατρική ομάδα του θεατρικού εργαστηρίου Θέσπις, υπό τη σκηνοθεσία του Γιώργου Κιουρτσίδη, παρουσιάζει την παράσταση «Αλλαγή Σκηνικού», βασισμένη σε τρία μονόπρακτα: «Ο Φαντάρος» του Γιώργου Σκούρτη, «Η Μπουχάρα» και «Διακοπή ρεύματος» του Κώστα Μουρσελά, κείμενα βαθύτατα κοινωνικο-πολιτικά και κωμικοτραγικά, που προβληματίζουν, ψυχαγωγούν και αφυπνίζουν την πολιτική μας σκέψη. Ο Γιώργος Κιουρτσίδης πιστεύει πολύ στο Read more

Αφορμώμενη: «Τηλέφωνα κουδουνίζουν στη θέση μιας κλασικής μουσικής που πολύ την έχουμε ανάγκη. Εγώ περιφέρομαι με χαρτιά εξετάσεων στο χέρι και μια τσάντα που ανοιγοκλείνει, άλλοτε έρχεται, άλλοτε αποχωρεί με εμένα μαζί. Κι εσύ με κατεβασμένο το παντελόνι με κυνηγάς. Παίζουμε τον σκύλο με τη γάτα σε ένα παζλ με αταίριαστα κομμάτια. Δίχως βάση. Δίχως Read more

Αφορμώμενη: «Πώς συνδέεται μια ομελέτα με έναν φόνο; Μου την προσφέρεις, αλλά δε θα πάρω. Ευχαριστώ. Προτιμώ ένα ζεστό τσάι. Και πίνω. Και τρως. Και μετά βρίσκεσαι νεκρή στο πάτωμα. Κι εγώ αναρωτιέμαι. Ζητώ βοήθεια. Κανείς… Κι όταν επιστρέφω βρίσκω μια πλαστική κούκλα στη θέση σου. Ποιος έκανε τον φόνο; Γιατί δε θυμάμαι τίποτε; Τότε Read more

Αφορμώμενη: «Μια φορά κι έναν καιρό… κάπου αλλού, ίσως μακριά από εμάς, σε άγνωστα μέρη… ξημερώνει. Άνθρωποι χτίζουν γύρω τους βουνά και δάση, λίμνες και θάλασσες, προσπαθώντας να ανακαλύψουν μιαν αλήθεια ή ίσως τι δεν είναι. Τα μάτια τους άλλοτε αναπαύονται στο κενό, άλλοτε σε κοιτούν επίμονα, προσπαθώντας να κρύψουν… ή να ανακαλύψουν. Ποιος ξέρει… Read more

Αφορμώμενη: «Πώς ορίζεις τη σχέση ανάμεσα σε μια γυναίκα και μια θάλασσα; Γυναίκα εστί. Άγγιγμα απαλό, βλέμμα λιγάκι πονηρό, περισσότερο καθαρό κι οξυδερκές. Βλέπει μακριά, άλλοτε τον ορίζοντα, άλλοτε τον θεό. Σαν ηρωίδα της τραγωδίας, αναμοχλεύει στο καζάνι της μια κάθαρση. Είναι εκεί. Για εσένα, για εμένα, για τους Άλλους, ποτέ για την ίδια. Είναι Read more

Αφορμώμενη: «Από την ειμαρμένη του, ουδείς δεν πρόκειται να ξεφύγει. Αναπόδραστη γαρ η μοίρα. Τικ τακ…Τικ τακ. Το ρολόι αμείλικτο. Το σκηνικό ρολόι με τα τρίγωνα και τα τετράγωνα είναι επιβλητικό και υποβλητικό μιας συνείδησης πάσχουσας. Αποτελεί το έδαφος πάνω στο οποίο κινούνται έξι άνθρωποι ρομπότ. Ανησυχούν, βλέπετε, μήπως χάσουν τα βήματά τους πίσω και Read more

Πώς ονειρεύεστε τον ποιητή; Ύφος περισπούδαστο χιλίων καρδιναλίων, επάγγελμα τρανό απ΄ όλους ζηλεμένο. Μύτη ελαφρώς ψηλή προς το θεό κοιτάει, δε του φτάνουν όσα έχει, θέλει να γίνει ποιητής. Γλώσσα πομπώδης που τη λέει στοχαστική, στίχοι δίχως νόημα, άδειοι και κενοί. Οι φίλοι τον θαυμάζουνε: «Αχ, τι ωραία γράφεις! Πόσα συναισθήματα Και πόση τρυφεράδα». Τολμώ, Read more

Η Αντιγόνη, η εμβληματική αυτή μορφή της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και του παγκόσμιου δράματος, είναι η εξιδανίκευση της αδελφικής αγάπης κι ανιδιοτέλειας. Απειθαρχεί στη στυγνή εντολή του θείου της, Κρέοντα, να μη θάψει τον νεκρό αδελφό της, Πολυνείκη. Ο Κρέοντας εντέλλεται τη μη ταφή του, διότι ο Πολυνείκης στράφηκε εναντίον της πόλης του, Θήβας, καθώς Read more

 Πόσο αντέχει άραγε μια φιλία; Η Ηρώ (Χριστίνα Νασιάδου), η παντρεμένη της παρέας. Με τα καλούπια της. Διέξοδός της η παρηγοριά και η… ισορροπημένη της επανάσταση από όσα την καθορίζουν και της κουνούν το δάχτυλο. Βρίσκονται κάτω από το πετσί της. Η Φωτιά και η λαύρα της. Έχει ωστόσο ανακαλύψει προ πολλού τη σαγήνη να Read more

Κάθε φορά που αφουγκράζομαι την παιχνιδιάρικη, ανάλαφρη φωνή του Άγγελου και τη γεμάτη τρυφερότητα απαλή φωνή του Λευτέρη, θυμάμαι το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο, παράσταση την οποία ο Άγγελος πριν από έναν χρόνο είχε σκηνοθετήσει και ο Λευτέρης είχε χρωματίσει μουσικοχορευτικά. Για τη συγκεκριμένη παράσταση, που άγγιξε τις καρδιές των Θεσσαλονικέων, ακριβώς λίγο πριν Read more