Παραστάσεων ο λόγος…

Αφορμώμενη: «Τηλέφωνα κουδουνίζουν στη θέση μιας κλασικής μουσικής που πολύ την έχουμε ανάγκη. Εγώ περιφέρομαι με χαρτιά εξετάσεων στο χέρι και μια τσάντα που ανοιγοκλείνει, άλλοτε έρχεται, άλλοτε αποχωρεί με εμένα μαζί. Κι εσύ με κατεβασμένο το παντελόνι με κυνηγάς. Παίζουμε τον σκύλο με τη γάτα σε ένα παζλ με αταίριαστα κομμάτια. Δίχως βάση. Δίχως… Read more

Αφορμώμενη: «Πώς συνδέεται μια ομελέτα με έναν φόνο; Μου την προσφέρεις, αλλά δε θα πάρω. Ευχαριστώ. Προτιμώ ένα ζεστό τσάι. Και πίνω. Και τρως. Και μετά βρίσκεσαι νεκρή στο πάτωμα. Κι εγώ αναρωτιέμαι. Ζητώ βοήθεια. Κανείς… Κι όταν επιστρέφω βρίσκω μια πλαστική κούκλα στη θέση σου. Ποιος έκανε τον φόνο; Γιατί δε θυμάμαι τίποτε; Τότε… Read more

Αφορμώμενη: «Μια φορά κι έναν καιρό… κάπου αλλού, ίσως μακριά από εμάς, σε άγνωστα μέρη… ξημερώνει. Άνθρωποι χτίζουν γύρω τους βουνά και δάση, λίμνες και θάλασσες, προσπαθώντας να ανακαλύψουν μιαν αλήθεια ή ίσως τι δεν είναι. Τα μάτια τους άλλοτε αναπαύονται στο κενό, άλλοτε σε κοιτούν επίμονα, προσπαθώντας να κρύψουν… ή να ανακαλύψουν. Ποιος ξέρει…… Read more

Αφορμώμενη: «Πώς ορίζεις τη σχέση ανάμεσα σε μια γυναίκα και μια θάλασσα; Γυναίκα εστί. Άγγιγμα απαλό, βλέμμα λιγάκι πονηρό, περισσότερο καθαρό κι οξυδερκές. Βλέπει μακριά, άλλοτε τον ορίζοντα, άλλοτε τον θεό. Σαν ηρωίδα της τραγωδίας, αναμοχλεύει στο καζάνι της μια κάθαρση. Είναι εκεί. Για εσένα, για εμένα, για τους Άλλους, ποτέ για την ίδια. Είναι… Read more

Αφορμώμενη: «Από την ειμαρμένη του, ουδείς δεν πρόκειται να ξεφύγει. Αναπόδραστη γαρ η μοίρα. Τικ τακ…Τικ τακ. Το ρολόι αμείλικτο. Το σκηνικό ρολόι με τα τρίγωνα και τα τετράγωνα είναι επιβλητικό και υποβλητικό μιας συνείδησης πάσχουσας. Αποτελεί το έδαφος πάνω στο οποίο κινούνται έξι άνθρωποι ρομπότ. Ανησυχούν, βλέπετε, μήπως χάσουν τα βήματά τους πίσω και… Read more

Πώς ονειρεύεστε τον ποιητή; Ύφος περισπούδαστο χιλίων καρδιναλίων, επάγγελμα τρανό απ΄ όλους ζηλεμένο. Μύτη ελαφρώς ψηλή προς το θεό κοιτάει, δε του φτάνουν όσα έχει, θέλει να γίνει ποιητής. Γλώσσα πομπώδης που τη λέει στοχαστική, στίχοι δίχως νόημα, άδειοι και κενοί. Οι φίλοι τον θαυμάζουνε: «Αχ, τι ωραία γράφεις! Πόσα συναισθήματα Και πόση τρυφεράδα». Τολμώ,… Read more

Η Αντιγόνη, η εμβληματική αυτή μορφή της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και του παγκόσμιου δράματος, είναι η εξιδανίκευση της αδελφικής αγάπης κι ανιδιοτέλειας. Απειθαρχεί στη στυγνή εντολή του θείου της, Κρέοντα, να μη θάψει τον νεκρό αδελφό της, Πολυνείκη. Ο Κρέοντας εντέλλεται τη μη ταφή του, διότι ο Πολυνείκης στράφηκε εναντίον της πόλης του, Θήβας, καθώς… Read more

 Πόσο αντέχει άραγε μια φιλία; Η Ηρώ (Χριστίνα Νασιάδου), η παντρεμένη της παρέας. Με τα καλούπια της. Διέξοδός της η παρηγοριά και η… ισορροπημένη της επανάσταση από όσα την καθορίζουν και της κουνούν το δάχτυλο. Βρίσκονται κάτω από το πετσί της. Η Φωτιά και η λαύρα της. Έχει ωστόσο ανακαλύψει προ πολλού τη σαγήνη να… Read more

Κάθε φορά που αφουγκράζομαι την παιχνιδιάρικη, ανάλαφρη φωνή του Άγγελου και τη γεμάτη τρυφερότητα απαλή φωνή του Λευτέρη, θυμάμαι το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο, παράσταση την οποία ο Άγγελος πριν από έναν χρόνο είχε σκηνοθετήσει και ο Λευτέρης είχε χρωματίσει μουσικοχορευτικά. Για τη συγκεκριμένη παράσταση, που άγγιξε τις καρδιές των Θεσσαλονικέων, ακριβώς λίγο πριν… Read more

Η Μαρία Στεφάνου είναι μια πολυτάλαντη καλλιτέχνιδα, σκηνοθέτρια, συγγραφέας, χορογράφος, συνθέτρια, στιχουργός και δασκάλα μουσικού θεάτρου, πολυπράγμων, δημιουργική, εραστής της τέχνης και επαγγελματίας μαζί. Μας μιλάει για την παράσταση που ανεβάζει στο αγαπημένο μας θέατρο Ράδιο Σίτυ, το Ένα Βήμα τη φορά, το οποίο βασίζεται σε ένα δικό της παραμύθι αυτογνωσίας κι αλήθειας τόσο για… Read more

Αφορμώμενη: «Εάν προσπαθήσω να αγγίξω το μέρος κάτω από το αυτί μου, την αιώνια στιγμή που εξίσου προσπαθώ να ανοίξω τα μάτια μου και να αντικρίσω το φως μιας ακόμη ημέρας, θα συνειδητοποιήσω πως προσπαθώ να ζήσω τη ρανίδα ενός κόσμου νωθρού μέσα στο πετσί μου. Παρόλα αυτά, ανοίγω τα βλέφαρα. Τι άλλο μπορεί να… Read more

Αφορμώμενη: «Μια φορά κι έναν καιρό ένας αργόσχολος ανακαλύπτει. Το μαχαίρι.  Γένος αρσενικό.  Πτώση ονομαστική.  Αόριστο άρθρο.  Αόριστη κι η επανάληψη.  Η τραγωδία στον αόριστο. Το μαχαίρι σχίζει. Το ίδιο και το κλωνάρι μιας βάγιας. Είναι η ίδια η ποίηση που τα ξεστομίζει; Ο ίδιος ο ποιητής τα τραγουδά; Όλα σχίζουν. Όλα σχίζονται και στον… Read more